| Firmowy |
W 1960, zawodnik Dumy Katalonii Luis Suárez, został modny najlepszym piłkarzem Europy plus zdobył Złotą Piłkę[54]. Został podobnie obroniony Puchar Miast Targowych, (finał z Birmingham 0:0 wewnątrz pierwszym spotkaniu, również 4:1 do wnętrza drugim)[55]. Świetna passa utrzymywała się również w środku lidze, gdzie ekipa wewnątrz sezonie 1959/1960 nie przegrała żadnego meczu rozegranego u siebie, czego skutkiem był tryumf wewnątrz La Liga[56]. Liczba członków klubu wzrosła do 50 000. Na arenie międzynarodowej zespół powstrzymała Real Madryt w środku jego wędrówce po sukcesywny z w przybliżeniu Puchar Mistrzów (w drugiej rundzie, 1/8 finału). W pierwszym meczu padł remis 2:2 wewnątrz Madrycie, w środku drugim rozgrywanym do wnętrza Barcelonie, 2:1 na rzecz gospodarzy. Bramkę na wagę awansu do kolejnej rundy zdobył z rzutu karnego Luis Suárez Miramontes. Arbitrem tego spotkania był Arthur Ellis[57]. Barcelona doszła do finału, gdzie nareszcie przegrała z SL Benfica 2:3 (dwa gole na rzecz Barçy zdobył Sándor Kocsis)[58].
23 czerwca 1963, klub zdobył sukcesywny Puchar Hiszpanii (nazywany, w środku czasie rządów Franco, Copa del Generalisimo). Rywalem w środku finale rozegranym na Camp Nou był Real Saragossa. Gole na rzecz Barçy zdobyli: Pereda, Sandor Kocsis plus Zaldúa[59]. Natomiast w środku lidze, po zajęciu szóstej, najgorszej od czasu dwudziestu lat pozycji[60], władze zdecydowały się odmłodzić zespół, na wynik czego, odeszli Antonio Ramallets, Zoltán Czibor, także Luis Suárez.
Trzy lata z kolei zostały sprzedane tereny byłego stadionu Les Corts zbytnio 226 milionów peset, co kategorycznie wpłynęło na budżet klubu, który potrzebował dobrych piłkarzy. Po razu jednego trzecia część do wnętrza swojej historii skład wywalczyła Puchar Miast Targowych. Mimo porażki w środku pierwszym meczu finałowym z Realem Saragossa 0:1, triumfowała wygrywając rewanżowe zebranie 4:2 (po dogrywce)[61][62].
W 1968 Real Madryt przegrał z Barçą 0:1 na swoim własnym stadionie wewnątrz finale Pucharu Hiszpanii[63]. Mecz ten został zdeterminowany mianem butelkowego finału albowiem wściekli madryccy kibice po przegranym meczu zaczęli wybierać innego w środku piłkarzy Blaugrany butelkami; żaden z nich nie został pomimo tego trafiony[64].
W 1969 roku Duma Katalonii poniosła porażkę 0:1 ze Slovanem Bratysława wewnątrz finale Pucharu Zdobywców Pucharów[65].
13 sierpnia 1973 zbyt 922 000 funtów został kupiony Johan Cruijff z Ajaksu Amsterdam - trener Rinus Michels zaoferował mu więcej niż pięć razy wyższą stawkę niż poprzedzający klub piłkarza. Sam zawodnik proch też do wyboru Real Madryt, lecz wciąż wybrał Barçę, albowiem oznajmił:
| „ | Nigdy nie przejdę do klubu, który sympatyzował z reżimem Franco. | ” |
| — Johan Cruijff o wyborze klubu[66] |
Rok po dołączeniu do składu Cruijffa, do niego przyszedł Johan Neeskens, ponadto zbytnio sprawą namowy Michelsa.
W 1974 FC Barcelona, zapewnił sobie, na szóstka kolejek przedtem końcem rozgrywek, zupa obszar w środku tabeli ligi hiszpańskiej, zaś wewnątrz jednym z ostatnich meczów wygrał 5:0 z Realem Madryt na jego własnym stadionie. Jednak wewnątrz kolejnym sezonie zajął w końcu trzecie obszar z 14 punktami straty do rywala z Madrytu. W finale Pucharu Hiszpanii Real Madryt wygrał z Blaugraną 4:0[67].
W 1978 na urząd prezesa klubu został wybrany Josep Lluis Nuñez, który najdłużej utrzymał się na tym stanowisku - na wskroś 22 lata (5 kadencji). Radość piłkarzy z tego wyboru przypieczętowana została zwycięstwem 3:1 wewnątrz finale pucharu krajowego[68]. W następnym roku Barcelona ograła 4:3 (2:2) niemiecką Fortunę Düsseldorf w środku finale Pucharu Zdobywców Pucharów. Spotkanie oglądało na stadionie wewnątrz Bazylei 58 000 kibiców obu drużyn.[69]
Na górę strony | Początek wątku